Chitrangan blog.wordpress.com

  #sareespeak

#handloom #Irkalsaree
Year 2022
Every saree speaks for herself...has a bond and story...as an artist I just love the colours the patterns, the textures of handwoven Irkals  saree  and of all the grace it gives to a woman of any age.
In every age the saree carries its elegance ... A personality!!

The year started with being positive in corona and overcoming it...but as few days are bright while few are gay...the year was a happening one...it has made me realise to live in the moment...
Living my Dream was this year for me...❤️
This year has been a dream come true year...two back to back Himalayan treks Everest Base camp via Gokyo Ri and
Pha Konda trek in month of May in my pallu...
a Cycling Tour to the World Heritage site of Khajuraho... and the year ending with Gurushikhar Girinar trek...
What more can I ask for... though challenging a few health issues is part of the game...
The divine Himalayas, the mountains have made me realise how small sublime nature is and how small you your problems are...
So today on the last day of this year I decided to drape this very special 22yrs old Irkal saree... gifted to me by my atye sasubai on the occasion of my first child's dohaljevan.(baby shower)

गिरनार ट्रेक २०२२

Girinar Darshan trek

पहाटे च्या ब्रम्हा प्रहरी पहिल्या पायरी ल नमस्कार करून गिरनार पर्वत चढायला सुरुवात केली...
||श्री गुरू देव दत्त||
||जय शंकर||
||श्री स्वामी समर्थ||
दत्तजयंती होऊन गेली होती आणि चंद्र प्रकशात आम्ही बारा जणा भक्ती भावाने एकत्र येऊन गिरनार ट्रेक करायचा दिवस आला...
सहज माझी मैत्रीण शुभांगी चा फोन आला आणि तिने गिरनार ट्रेक करायचा का असे प्रपोज केलं आणि आम्ही चौघी पंचवटी गँग लगेच तयार झालो. पंचवटी गँग म्हणजे आम्ही नुकताच मे महिन्यात फा कोंडा ट्रेक करून आलो होतो...इतके वर्ष पंचवटीत राहत होतो... ओळख होती... मैत्री होती...तिघींनी ची मुले माझी विद्यार्थी...तर आया ह्या सगळ्या इतक्या वर्षात मैत्रिणी झाल्या होत्या...पण nature वेडे, adventure वेड हे
ते आता आमची मुलं मोठी झाली independent झाली  आता स्वतः ची आवड जोपासायला सुरुवात केलेल्या आम्ही चौघी...पहा कोंडा ट्रेक नी अमचात छान गट्टी जमली...एक खूप positive connect zala....
मागचा वर्षीच मी आणि सुयोग नी कोजागिरी पौर्णिमेला गिरनार ट्रेक केला च होता तो अनुभव होताच...असे ठरवताना आमचे नवरे आणि मुले ही ह्या प्लॅन मध्ये शामिल झाली ...n क्या बात आमची ही गिरनार टीम तयार झाली...मग सर्व travel plans, bookings chya भेटी गाठी, कॉफी पे चर्चा executions सुरू झाले...नवरे लोकांची ही ह्या मध्ये एकमेकांशी छान ओळख झाली होती मस्त टीम तयारीला लागली...मग टेकडी, सिंहगड प्रॅक्टिस सुरू झाल्या...मुले येणार  होती सो त्यांना ही practice sessions मध्ये त्याचा सोयीनुसार घेऊन जात ...एक दिवस टेकडी क्रिकेट गेम झाला...टीम n stamina building practice sessions suru झाले...
पूनम फिजिओथेरपिस्ट, वृषाली डॉक्टर, शुभांगी  महेश ही ट्रेकर जोडी, उदयन फिटनेस वाला, सुयोग runner, अमित फिटनेस असलेला आणि मी अशी टीम  तयार झाली....मी जस्ट दोन आठवडे आधी एक Panna Khajuraho  cycling tour करून  आले होते सो जरा practice मध्ये होतेच...तसा ही सध्या EBC n pha konda ट्रेक नंतर स्वतःला challenging असा हाच ट्रेक होता....
मुले ही तयार होतीच... सगळा चमू तयार झाला...आणि आम्ही ट्रेन नी अहमदाबाद ल पोचलो...तिथून १२seater बस बुक केली होती ती station वर घ्यालाला आली...महेश चे खूप दिलदार मित्रांनी आमची सर्व हॉटेल्स आणि नाष्टा ची सोय करून ठेवली होती... श्री सोलंकी ह्याचा मेहमान नावजी ने आम्ही पुणेकर अचाट च थक्क च झालो... अहमदाबाद मधला पहिला नाष्टा जलेबी फाफडा, आणि खूप मोठा platter असा उत्तम स्वादिष्ट नाष्टा करून आम्ही जुनागड ला दंगा मस्ती करत पोचलो...अवरून सावरून रात्री एक नंबर गुजती थाळी  आणि पाना चा अस्वाद घेतला आणि पडी मारली...रात्री अडीच वाजता निघून लवकर पहाटे गुरुशिखर चढायचा होता...
पहाटे च्या ब्रम्हा प्रहरी पहिल्या पायरी ल नमस्कार करून गिरनार पर्वत चढायला सुरुवात केली...
||श्री गुरू देव दत्त||
||जय शंकर||
||श्री स्वामी समर्थ||
दत्तजयंती होऊन गेली होती आणि द्वादशी चा चंद्र प्रकशात आम्ही बारा जणा भक्ती भावाने एकत्र येऊन गिरनार ट्रेक करायला सुरुवात केली...किर जंगल आणि आम्ही एकटेच ....अजिबात गर्दी नव्हती सो थोडा छान ही वाटत होता पण तेवढी च भीती ही सो सगळ्यांनी एकच स्पीड नी चढायचा ठरविलं...
९९९९ येवढ्या पायऱ्या एक एक करत पहिला पडावं, १००० /५००/ अशी गणितं करत ५००० पायऱ्या चढून वर आलो...गोळ्या पौष्टिक खाऊ करत नवनाथ शिखर पार करून गुरुशिखराच्या पायथ्याशी आलो... शेवटच्या काही पायऱ्या ९०००...८९९९ असे मोजत मोजत पायांचे तुकडे झाले होते... श्री गुरू देव दत्त, दिगंबरा दिगंबरा श्रीपाद वल्लभ दिगंबरा क्या जयघोषात सगळे एक एक पायरी चढत होतो...आता किर अंधार सरून उजाडायला सुरुवात झाली....तो क्षण टिपण्या साठी सगळे जाणं फोटो काढू लागले...
किती ही भारी phone camera असला तरीही डोळ्यात साठवलेले क्षण त्यात मनात आलेला भाव ह्याची जी काही आठवण असते ती कुठल्या ही device मध्ये टिपता येत नाही हे खरं!! गुरुशिखर चढून वर आलो ९९९९ पायऱ्या आता संपल्या होत्या...आणि आता  ओढ  होती गुरू पादुकांची...एक पहाट...एकडे तांबडा फुटला आणि तिकडे गुरू पदिकांच दर्शन घेऊन आमची सवांची मन शांत आणि प्रफुल्लित तृप्त झाली....मुलांनी ही तो आद्वैततीया अनुभव घेतला... हा एक नवीन अनुभव होता...गुरू चरणी येण्या साठी किती कष्ट आणि परिश्रम करावे लागतात...तुमचा बळा वरच इथे येणे शक्य ...नतमस्तक होणे...हा अनुभव अद्वितीय आहे. प्रत्येकाने स्वानुभव घेतला... धूनीचे दर्शन प्रसाद
घेऊन आता परतीचा ओढ लागली आणि मग पायऱ्या उतरायचाही होत्या...आधी सगळे म्हणत होते की ropeway नी उतरू पण मग अचानक सगळ्यांनी पायऱ्या उतरुंच जाऊ असे म्हणाले...अमित थकला होता सो तो एकटाच ropeway नी गेला ....आम्ही सगळे एक एक पायरी उतरत आलो...उलती गणती सुरू करत खाली उतरु लागलो...मध्ये लिंबू सरबत, ताक असे फराळ करत खाली पोचलो...
ज्या साठी येवढे दिवस practice तयारी केली होती ते सार्थ झाला...सर्वांनी आपले कसे पाय दुखणार ह्यात अंघोल्या पांगोल्या करत थोडा आराम केला मस्त झकास जेवण केला. आता निवांत सूर्ती सोमनाथ कडे क..क.. किरण आमचा गाडी ड्रायव्हर ने हल्लू हल्लु गाडी नेली ... सगळ्यांचा wicket पडल्या होत्या....सोमनाथ ला पोचलो आणि थोडा आराम करून सोमनाथ मंदिर दर्शन घेतले....आजचा दिवस हा खूप भक्ती भावचा होता...पहाट गुरू शिखरावर तर सूर्यास्त पाहिलं ज्योतिर्लिंग सोमनाथ दर्शन झाल...सुवर्ण दिवसच जणू.
सोमनाथ ते अहमदाबाद प्रवास तर दंगा मस्ती, गाणी, गेम्स आणि ट्रॅफिक जाम मध्ये अडकून च गेला...संपला तो रात्री उशिराच. पण त्यामुळे आमचा connect छान झाला अन खूप च मज्जा मा...प्रवास झाला
शेवटी शॉपिंग शिवाय कोणती ही ट्रेक ट्रीप सार्थ होत नाही...महेशचा आमचा बरोबर शॉपिंग चा patience  ची कमाल... सुयोग ग्रुप च एक मेव खजिनदार अशी विभागणी उदयन अमित आणि मुलं आमचा सर्वांना time control managers  riverfront var cycling photos Sayee, Varad, Reva Ani Diya अशा गमतीजमती करत
परती च प्रवास सुरू झाला...परत सगळ्या मज्जा वाज्जा करत flight मध्ये खिदलाने करत back to pavilion आम्ही सर्व...
आज परत घराचा रमरागडा आणि क्लासेस चालू...

हे मात्र नक्की उमजला की जिथे बोलावणे येते
दत्तगुरु कृपे ने ते पूर्ण करून घेतात.
आणि मनापासून जावेसे वाटते तिथे एक आपोआप मार्ग मिळतो...छान संगत मिळते अन् खुलते.... मैत्री घट्ट होते... आता पुढच्या ट्रेक ट्रीपचे planning सुरू...
||श्री गुरू देव दत्त||

इति
इला

The Temples The Jungle ride, The walk with the Paradhis-Ride

The best routes are the ones you haven't ridden.... 'Cycling through the Scenic buffer zone forests of Panna'... Are you gone mad Aai? said my son when he heard me talk to my old friend on phone.

Yes The Temple Tiger Trail .... pedal for happiness... Was that..

and I jumped into it n enrolled for this new adventure.

It was a good blend of scenic rides through jungle, temples and into the wilderness. I had loved this concept but wasn't sure whether I could do it or not...but then when I heard the itinerary I thought of giving it a try...It needed a few rides for preparations as I was a newbie to cycling...it was just for fun and exercise that I loved riding cycle but this was gonna be totally different. So started practice rides in the ghats around. That gave me a hang of confidence on how it was to be done. Our team leader Rahul gave me some guidelines, few riding tips which helped me a lot later in the ride.

The tour involved a lot of logistics in it...but all was meticulously planned and managed by the Speaking wheels.

Our cycles were packed and dispatched two days prior via tempo from Pune 1200kms to our first destination Khajuraho. 

This was the first time I had pushed myself into a totally new- world and that too with totally unknown set of people. But luckily being a extrovert I met many talented people from various proffesions. 

We started from Pune by cab to CST Mumbai where we all team members met to boarded the train Rajdhani express to Jhansi. Few of us were classified with the class of tickets and treatment we opted for in...few in first class AC coupe while the rest few of us in 2tierAC n few in 3tierAC. We all got along with each other like we were old friends..We dismbarked the train at Jhansi station and visited the Jhansi fort in wee hours of the morning. Our convoy of an Innova n tempo traveller proceeded to Orcha a village near Jhansi on the way to Khajuraho. The morning was very interesting with sillotes of Orcha palace, the sunrise, the chaturbhuj temple and the best part was the garam garam jalebi from the vok...along with the sugar-free chai in the kulad. From here we headed to Khajuraho checking in with our cycles which had already arrived the night before...checked the cycles and we directly headed to visit the Vaman Temple and Katni Dam ride which was about 30 kms.

It was quite cold evening and just on the way I and my friend spotted Madras cafe where we grabbed a sip of lemon ginger tea and sada dosa...

Parked the cycles dressed up with warm clothes and attended the light and sound show of Khajuraho temples. We had a cozy yummy dinner at the Raja cafe just next to the temples. 

The next day started with the visit to the temples of kandariya and Chanderiya the main temple complex....filled with beautifully carved poses of all the nayikas and the nayaka. The rich Indian heritage which is misinterpreted by the Indian themselves...the way of normal human life, lifestyle depicted in the stone...It was a long due visit since we had learnt the art history in our art school. The Khajuraho temples are all alive with the sculptures...a mesmerizing morning lost in the aesthetics of life...

Now the rides started from Khajuraho to Panna resort via Raneh falls on the river Karnavati...the vast gorges with the falls all round the year...the scenic layers formations of old vindhya basalt rocks.

We then headed to next base to a very cozy resort in Panna. After the welcoming drink and sumptuous lunch we went to the jungle ride in the buffer zone of the forest..it was indeed a thrilling experience to ride through the wilderness...the monkeys screeching, the Neel guy, deer it was a much awaited experience in my to-do thrills... with ofcourse all the safety measures taken by Speaking wheels...the tempo accompanying us throughout was giving us a comfort...After reaching the gate check post the platter of evening snacks was awaiting ...the batatawadas, sandwiches, tea, coffee, then it started getting a bit dark...so all us girls got into one more adventure in their kitty...ie is our cycles were loaded in the tempo and Sachin the tempo owner set up a plank on the which we sat and rode back to our resort ...it was a lifetime adventure for all of us...as it was getting late and dark in the jungle. Few members from our team who had come in the gypsy followed us till the pakka road...while the bichare boys rode through the jungle back to the resort...here in the tempo we girls just had a Galla time constantly chatting and laughing...we all were crunched and sitting in such a uncomfortable way still not a single one of us could stop controlling our laughter and chats. It was a memory of lifetime ...never dreamt of...the hot dinner was awaiting back and ended with epic events of the day .

The next day was busy with jungle safari rides into the Panna National park with sighting of deer, nil guy, wild boars, plenty of grasslands...But tiger sighting was rear.

The afternoon safari started with the spotting of a leopard sitting on the branch of a tree...our guide took us to that spot where he had got info about it...what luck we had ...we saw him taking a long jump down growling disappearing into the dense bamboo forest...All our safari members were so happy to have encountered with such a raw wilderness... happy with our sighting day!!

The next was our last day, a long ride of 80 kms to visit the tribal Paradhi village in the forests 14 kms from Panna town. The most of the ride was to climb two ghats and reach Panna town and later reach the Paradhi settlement.

It was a great ride experience along with the walk with the tribal through the jungle with the information about Paradhi tribes.

Couldn't resist to relate it with the recently watched movie 'Kantara'. The tribal women cooked great healthy food in their style... with garam garam ghee tossed fulkas, oilfree baingan bharata, veggies, pickles, and dal rice. The venue was on the top of starting of a gorge... small water streams camouflaged with greenery...

The return ride after the sumptuous lunch was a bit tiring but after a sip of chai we rode back through the descending ghats before dark to our resort...I found this was a unique way of travel...on cycle.

A memorable tour indeed...

When you love to explore there are many ways you can find your own happiness in travelling with various modes😊

It's so true that Great things never come from comfort zones...

- iti. - Ila Joshi 

CURRENT Adjusting generation

 Some extemporethoughts.blogspot.com

This blog is is only wholly Dedicated it to all my sisters, brothers, friends, family who all have been living and happily adjusting for more than decades with their parents, older generations in their own homes...

सध्याचा सामाजिक परिस्थिती...जिथे तरुण मंडळी आपल्याला वृद्ध आई वडील ह्याचा बरोबर राहतात त्यांची मानसिकता ह्या वर खुप कमी लेख लिहले गेलेत किंवा त्यावर त्याचा बाजूनी विचार करून कुणी लिहले नाही म्हणुन...corona चा काळ असो की नसो...
वर्षातून 2-3/5-6 दिवस/ महिने आई वडिलांची सेवा त्यांचा बरोबर एका घरात राहणे आणि आम्ही कसे भारी समजून घेणारे, खूप सल्ले देणारे जगात आहेत...खुप आई वडील वृद्ध लोकाना समजून घेणारे सहनशील असणारे खूप भावा खाऊन बढाया मारताना आसपास अढळतात.
'माये' चा वाटा आला की ह्या ना पुळका येतो...तेव्हा मात्रा खुप आपुलकी वाटते ह्या वृद्धांची....
पण रोज वर्षानुवर्ष त्यांना रोज एकत्र आई विडीलांना सांभाळतात राहणारे त्यांचा प्रति ह्या लोकाना अजिबात कणव नसते किंवा ते काय परिस्थितीत चा रोज सामना करतात हे तीळ मा9त्रा समजत नाही ....व त्याबद्दल घेणेदेणे ही नसते... समजून घ्यायला नको असते...उगाच आपल्यावर जबाबदारी येईल असा मानस ही असतो बहुतांश बाबतीत.
रोज त्याच त्याच त्यांचा हेकट सवयी, दुखणी, वेळा पाळणे हे जरी कर्तव्य असला तरी काही वेळा तरुणाचा डोक्यावरून पाणी जातच ...स्वतः उद्योग नोकरी सांभाळून धरून त्यांचा मानसिक अणि शारिरीक क्षमतेच्या पेक्षा ही बाहेर जाता आहे ..ह्या तरुणांची किती कुतरओढ होते हा साध्या चा खूप मोठा सामाजिक प्रश्न आहे...
ह्याचा अर्थ असा नाही की त्यांना ती वृद्ध मंडळी नको असतात पण समजून घेणारी असली तर त्याचा त्रास होत नाही येवढाच.
वाटा आला की ही एकटी राहणारी मंडली नां वृद्धाचा पुळका येऊ लगतो...तेव्हा मात्रा खुप आपुलकी वाटते ह्या वृद्धांची....सल्ला देणारे हे सोडून द्या वृद्ध आहे ते, त्याचे वागणे सोडून द्या , काहीतरी नवीन सल्ले देत बसतात पण परिस्थिती ला तोंड देता देता ह्या तरुण मंडळी चा विचार कोणी करत नाहिये...
ही तरूण मध्यम वयी मंडळी खुप स्ट्रेस मधून जातात ...कामाचा ठिकाणी स्पर्धा, ताण तणाव, धाव पळ ह्यात त्यांना तरुण पणी चा diabetis BP सारखे आजार येतात. काही अंशी ते ह्या मंडळींशी तडजोड करून ताण सहन होत नाही...
ही एक मोठी विचार करण्या सारखी गोष्ट आहे. आता काही म्हणतील की असा ताण घ्यायचा नाही...ही mostly वृद्ध बराबर न राहणारी मंडळी असले फुकटात सल्ले देतात.
पण रोज ज्याना अशा वृद्ध मंडळींशी deal करायचाय त्याचा काय?
त्यातून जर ही तरुण मंडळी आजारी पडले तर ह्याचे हाल काय होत असतील...ऑफिस मध्ये कामा च्या व्याप सांभाळून मानसिक तोल सांभाळण जगणं हे एक challenge  हे ह्या वृद्ध पिढी च्या बहुतेक वेळा लक्षातच येत नाही....बराच वेळा ही सर्व वृद्ध मंडळी self centered आणि स्व मग्न च असतात....
आत्ता पर्यंत आपल्याला कडे वृद्ध लोकांची बाजू कायम बरोबरच अणि नवी पिढी पूर्ण चूक असेच समीकरण मांडला गेलाय.
पण जो रोज मरे त्याला कोण रडे...
अशा घरातील मुल बायका किती तडजोड करून जगतात, वयोवृद्ध व्यक्तींच्या मानाप्रमाणे च वागावा, रहावा लागता...अनेक वेळा स्वतः साठी जगणे ही मंडळी विसरून जातात....
कायम आपल्याला आशा आकांक्षा सोडून
घराची सून म्हणुन मन मारून रहावा लागता....
ह्या तरुण मंडळी च्या मानसिकतेचा विचार ही वृद्ध खूप कमी घरत करताना दिसतात. आपली मते काळा नूसार थोडी बाजूूूला ठेवूून विचार करवाना दिसत नाही...
वृद्ध म्हणुन स्वतः च्या सर्व गोष्टी हे ह्या संसारी मुलाकडून आपला हक्क, हट्टी पणा करून घेतात, तर खुप कमी जणा तो तोऱ्यात मिरवतात तर काही ना त्याची जाणीव ही नसते तर काही आपलीच मुला म्हणुन हट्टा नी पुरवून घेतात....तेव्हा वृद्ध पणा चा अंगरखा घालून आपण आपल्याच तरुण कमावत्या मुलाना चा गोंडस नावाखाली पिळवणूक करून घेतोय, कधी तर त्रास ही देतोय करतोय हे काळतच नाही.... तेव्हा ह्या सर्वांचा मॅच्युरिटी कुठे जाते? Bharatiya संस्कार कुठे जातात....

परत अनुभवांचे सल्ले द्यायला हे मोकळे.
ज्याचे सल्ले हे गावभर बोलून दाखवितात?

वृद्धांनी ही समजले पाहिजे की आपण काय वागतोय n कुणाशी वागतोय ती आपलीच मुला आहेत...

ह्यातून माणूस हा शेवट पर्यंत स्वार्थी आहे हे कळतं...
मग पाप पुण्य हा सर्व झोल झूठ फोल आहे.... अस वाटतचना...

हा माझा अनुभव आहे गेली २४-२५ वर्षे माझा कडे माझा वडीलांसरखे ९७वर्षांचे सासरे आहेत....